เมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว
กอดตัวเองไม่มีใคร ไม่เห็นเป็นไรแค่นี้
ไม่ว่าเราจะพบอะไร จะเจอกับวันที่ร้ายรึดี
ใจก็ยังคงพร้อมจะมีความเหงาเป็นเพื่อน.....เคียงไป
บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย
ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ
มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพร่ำ
วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป
ไม่รู้ ไม่รู้ต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่ เหงา ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม

อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ

มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพร่ำ
วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป
กอดความเหงาไว้กับใจ

อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ

อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ

ในวันที่มันเดียวดาย มองไปเห็นผู้คน เดินชนเดินวนกันไปในทุกๆ วัน มองดูผู้คนเดินเคียง บางคนเดินคล้องแขนกัน เห็นรักมากมาย วันเงียบเหงา ในวันที่มีแต่เรา ไม่เหมือนอย่างเขา ก้เราไม่มีใคร จะมีไหมวันที่เจอะใครสักคน คนที่เขามีรัก ให้ฉันรัก รักจนหมดใจ จะมีไหมสักวันจะเจอใช่ไหม คนที่ให้ฉันรัก เขาอยู่ไหน เขาเป็นใคร เมื่อไรจะเจอ ในวันที่มันเดียวดาย ใจกลับไม่เงียบงัน โดดเดี่ยวอยู่ในคืนวัน ฉนได้ยินอยู่ เพลงแห่งความเหงาในใจ จะมีใครมั้ยที่รู้ได้ยินเหมือนกัน เวลายังเดินอย่างช้าๆ ค่อยๆเดินไป จนกว่าจะเจอ จะได้พบ พบใคร